Powierzchnia Gminy Paradyż wynosi 82 km2
Położona jest w południowej części Niziny Mazowieckiej nad
rzeką Czarną i jej dopływem Popławką. Początek istnienia Paradyża wiąże się z
założeniem miejscowego klasztoru Bernardynów w drugiej połowie XVII wieku. W
1789 r. Jan Sariusz Skórkowski, chorąży opoczyński, projektował rozbudowę
paradyskiego osiedla i podniesienie go do rangi miasteczka. Projekt nie został
zrealizowany, a powstałe osiedle przyklasztorne przekształciło się po
uwłaszczeniu w 1864 roku w wieś rolniczą. Najcenniejszym zabytkiem gminy jest
zespół klasztorny oo. Bernardynów składający się z barokowego klasztoru i
kościoła oo. Bernardynów z XVII w. trzynawowy, bazylikowy z zabytkowym
wyposażeniem. W ołtarzu głównym przechowywany jest łaskami słynący obraz
Chrystusa Cierniem Koronowanego. W Wójcinie warto obejrzeć późno klasycystyczny
kościół murowany z 1826 r. oraz znajdujące się na pobliskim cmentarzu kwatery z
okresu I wojny światowej, z grobami żołnierzy armii austro-węgierskiej i
rosyjskiej. Na cmentarzu parafialnym w Paradyżu znajdują się mogiły partyzantów
AK z oddziału „Błysk”. Na terenie gminy zlokalizowane są trzy parki podworskie
w Paradyżu, Wielkiej Woli i Stawowiczkach.